Logo Prywatnego Ośrodka Terapii Uzależnień Prywatny Ośrodek
Terapii Uzależnień
506 756 270
Mężczyzna z rozpostartymi ramionami na szczycie skały, w tle góry we mgle o zachodzie słońca

Szczecin · od 2003 roku

Prywatny Ośrodek Terapii Uzależnień

Psychoterapia uzależnień, terapia współuzależnienia i dorosłych dzieci alkoholików. Poradnia ambulatoryjna przy ul. Storrady-Świętosławy 5/1.

O ośrodku

Witamy w Prywatnym Ośrodku Terapii Uzależnień w Szczecinie

Ośrodek został założony w 2003 roku przez Andrzeja Zborowskiego – psychologa, specjalistę psychoterapii uzależnień, biegłego sądowego w przedmiocie uzależnień. Tworzy go wielodyscyplinarny zespół składający się z psychologów, certyfikowanych psychoterapeutów uzależnień. Współpracujemy z lekarzami psychiatrami w celu kompleksowej pomocy pacjentom. Regularnie poddajemy swoją pracę superwizji.

  • Od 1994 r.doświadczenia w psychoterapii uzależnień
  • Od 2003 r.działa nasz ośrodek w Szczecinie
  • Poradniazajęcia w systemie ambulatoryjnym, bez oddziału stacjonarnego

Zapraszamy do kontaktu!

Specjalizujemy się w leczeniu uzależnień od

  • alkoholu
  • narkotyków
  • leków

Leczymy również zaburzenia nawyków i popędów

  • hazard patologiczny
  • uzależnienia od gier komputerowych i Internetu
  • inne nałogowe zachowania (pracoholizm, zakupoholizm, seksoholizm)

Oferujemy pomoc psychologiczną osobom z rodzin z problemem uzależnień: współmałżonkowi, dzieciom, młodzieży, rodzicom uzależnionego.

Prowadzimy psychoterapię dorosłych dzieci alkoholików (DDA, DDD).

Oferta

  • diagnoza psychologiczna
  • diagnoza psychiatryczna
  • psychoterapia indywidualna
  • terapia grupowa
  • leczenie farmakologiczne
  • konsultacje rodzinne
  • poradnictwo małżeńskie
  • indywidualne programy terapii uzależnień

Zespół

Nasz zespół

Mgr Andrzej Zborowski

Mgr Andrzej Zborowski

(+48) 506 75 62 70

Psycholog, certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnień (Certyfikat nr 122), biegły sądowy w przedmiocie uzależnień (Nr A.642/B/09), absolwent Uniwersytetu Gdańskiego.

Od 1994 r. pracuje w lecznictwie odwykowym. W latach 1998–2004 pełnił funkcję kierownika Całodobowego Oddziału Terapii Uzależnień w Szczecinie. Obecnie kierownik Poradni dla Osób z Problemami Alkoholowymi w Goleniowie. Od 2003 r. prowadzi własny ośrodek terapeutyczny w Szczecinie.

Mgr Katarzyna Zborowska

Mgr Katarzyna Zborowska

(+48) 506 24 28 27

Psycholog, nauczyciel dyplomowany (Nr 6317/2008), biegły sądowy w przedmiocie uzależnienia od alkoholu (Nr Adm-0131-118/13), absolwentka Uniwersytetu Gdańskiego.

Od 1993 r. specjalizuje się w pracy z dziećmi, młodzieżą i rodzinami. Zajmuje się diagnozą, psychoedukacją, profilaktyką i terapią psychologiczną. Przez 8 lat prowadziła zajęcia dydaktyczne ze studentami WSH TWP w Szczecinie. Ukończyła szkolenia w zakresie indywidualnej i grupowej psychoterapii (Studium Pomocy Psychologicznej, systemowa terapia rodzin, terapia poznawczo-behawioralna, muzykoterapia, choreoterapia). Autorka programów profilaktycznych dla dzieci i młodzieży.

Mgr Dorota Idzikowska

Mgr Dorota Idzikowska

(+48) 503 769 585

Specjalista terapii uzależnień w trakcie certyfikacji (PARPA). Magister pedagogiki ogólnej. Doradca zawodowy. Psychoterapeuta terapii systemowej w procesie certyfikacji.

Ukończyła Studium Terapii Uzależnień i Współuzależnienia w IPZ w Warszawie oraz Kurs Zaawansowany Terapii Systemowej w Wielkopolskim Towarzystwie Terapii Systemowej w Warszawie. Poddaje się systematycznej superwizji. Jako terapeuta pracuje od 2016 r.: w Wojewódzkim Szpitalu Neuropsychiatrycznym na Oddziale Leczenia Uzależnień w Kościanie; na Oddziale Terapeutycznym w ZK Nowogard. Obecnie współpracuje z Poradnią Terapii Uzależnień od Alkoholu i Współuzależnienia w Goleniowie, gdzie prowadzi grupę terapeutyczną, oraz z Poradnią Terapii Uzależnień od Alkoholu i Współuzależnienia w Szczecinie.

Terapia uzależnień

Formy terapii

Rodzaje zajęć

  • psychoterapia indywidualna uzależnień
  • grupowa terapia uzależnień
  • warsztaty psychologiczne
  • poradnictwo dla par małżeńskich
  • konsultacje rodzinne

Terapia w zakresie

  • zaburzeń odżywiania
  • syndromu dorosłego dziecka alkoholika (DDA)
  • zaburzeń nerwicowych, depresji, lęku, przewlekłego stresu

Terapia przebiega w oparciu o sesje psychoterapii indywidualnej 1-2 razy w tygodniu przez okres minimum 3 miesięcy.

Cele terapii uzależnień

Program pozwala pacjentowi osiągać dwa główne cele:

  • pogłębiać umiejętności utrzymania abstynencji i powstrzymywania się od nałogowych zachowań
  • pogłębiać umiejętności potrzebne do życia na trzeźwo

Terapia uzależnień

Proponowany program psychoterapii uzależnień opiera się głównie na dokonaniach psychologii humanistycznej, behawioralno-poznawczej oraz czerpie podstawowe pojęcia i obszary do pracy terapeutycznej z programu AA (Dwanaście Kroków).

Program ten oparty jest na podejściu wypracowane przez Jerzego Mellibrudę i współpracowników Instytutu Psychologii Zdrowia, przedstawione w artykule: „Strategiczno-strukturalna psychoterapia uzależnienia” („Alkoholizm i Narkomania” nr 3/28/1997 r.) oraz czerpie z doświadczeń wielu krajowych ośrodków psychoterapii uzależnień. Program dostosowany jest do bazy Ośrodka.

Równolegle realizowana jest terapia współuzależnienia i programy zapobiegania przemocy w rodzinie.

W praktyce cele terapii sprowadzają się do nauczenia utrzymywania abstynencji od środków psychoaktywnych i powstrzymywania się od zachowań o charakterze nałogowym, wzmacniania poczucia własnej wartości oraz zachęcenia do udziału w ruchu Anonimowych Alkoholików czy innych programach samopomocowych. Dalsze cele to poprawa efektywności pracy, zachęcenie do rozwoju osobistego oraz pomoc pacjentom w rozwijaniu zdrowych relacji interpersonalnych.

Etapy programu terapii uzależnień

Cały program dla osób uzależnionych jest złożony z trzech, przebiegających kolejno etapów:

  1. Program Intensywnej Terapii Uzależnienia3-6 miesięcy · sesje 2-3 razy w tygodniuJest to podstawowy program terapii uzależnień, który jest nastawiony na zmianę nałogowych zachowań.
  2. Program terapii pogłębionej6-12 miesięcy · sesje raz w tygodniuProgram ten skupia się na nauce zapobiegania nawrotom i daje narzędzia do wypracowania trzeźwego stylu życia.
  3. Praca nad dalszym zdrowieniemetap kontynuacjiW tym etapie pomaga się pacjentom z ugruntowaną abstynencją w dalszym rozwoju osobistym poprzez uczestnictwo w treningach psychologicznych i w sesjach indywidualnych.

Cechy uzależnienia

Charakterystyczne cechy każdego uzależnienia to:

  • przymus, czyli utrata zdolności swobodnego wyboru: zaprzestać czy kontynuować
  • kontynuowanie tego zachowania mimo niekorzystnych skutków, takich jak utrata zdrowia, pracy, małżeństwa czy wolności
  • obsesja na punkcie danego zachowania

Aby rozpoznać uzależnienie, muszą być spełnione co najmniej trzy kryteria, a niektóre objawy muszą trwać co najmniej przez miesiąc albo nawracać przez dłuższy czas.

Uwaga: Autodiagnoza przeprowadzona za pomocą testów nie może zastąpić rzetelnej diagnozy przeprowadzonej przez specjalistę.

Ilustracja: niebieskie i zielone gałązki roślin

Kryteria uzależnienia

  • częste angażowanie się w dane zachowanie, w większym stopniu albo przez dłuższy czas, niż to było zamierzone
  • uporczywe pragnienie danego zachowania albo jedna bądź więcej bezskutecznych prób ograniczania lub kontrolowania tego zachowania
  • dużo czasu przeznaczonego na działania umożliwiające dane zachowanie, na samo zachowanie albo na leczenie lub naprawianie jego skutków
  • częste zaabsorbowanie tym zachowaniem albo przygotowaniami do niego
  • częste zajmowanie się tym zachowaniem wówczas, gdy powinno się wypełniać obowiązki związane z pracą zawodową, nauką, życiem domowym lub zobowiązaniami towarzyskimi
  • rezygnowanie lub ograniczanie z powodu tego zachowania ważnych aktywności społecznych, zawodowych i rekreacyjnych
  • kontynuowanie danego zachowania, chociaż się wie, że to ono jest przyczyną stałych lub nawracających problemów społecznych, finansowych czy zdrowotnych
  • potrzeba coraz większej intensywności lub częstotliwości, aby osiągnąć upragniony skutek albo skutek jest coraz słabszy, kiedy dane zachowanie uprawia się dalej z tą samą intensywnością
  • niepokój lub drażliwość, gdy nie można podjąć danego zachowania

DDA

Terapia dorosłych – dzieci alkoholików

Dorosłe Dzieci Alkoholików to ludzie wychowywani w rodzinach, w których rodzic (lub oboje) nadużywali napojów alkoholowych, czyli przez wiele lat w szczególnie wrażliwym okresie życia, jakim jest dzieciństwo, mieli doświadczenia, które przerastają możliwości sprostania im. Są to traumatyczne zdarzenia i sytuacje, które burzą podstawową dla prawidłowego rozwoju człowieka potrzebę bezpieczeństwa, pozostawiają niezatarty ślad przypominający niezagojoną ranę.

Te trudne warunki zmuszają do szukania i uczenia się szczególnych sposobów postępowania, które pomagają przetrwać w okresie dzieciństwa, ale w dorosłym życiu mocno i destrukcyjnie rzutują na codzienne funkcjonowanie, dokonywanie wyborów i nawiązywanie bliskich relacji z innymi ludźmi.

DDA są ofiarami choroby własnych rodziców i swoim życiem niejednokrotnie dają świadectwo ludzkiej wytrzymałości i siły.

Syndrom Dorosłego Dziecka Alkoholika

Nierozwiązane problemy z dzieciństwa często skutkują w dorosłym życiu wieloma trudnościami i poczuciem dyskomfortu życiowego, składającego się na syndrom Dorosłego Dziecka Alkoholika:

w sferze emocjonalnej
rozstrojenie życia uczuciowego, tłumienie emocji, częsta zmienność nastrojów, odczuwanie silnych lęków, niekontrolowane wybuchy złości, nadwrażliwość na zranienia, zapadanie się w apatię, nieadekwatne do sytuacji obwinianie się, poczucie stałego zagrożenia nawet wtedy, kiedy nic złego się nie dzieje;
w sferze motywacyjnej
mała wiara w siebie i w swoje możliwości, poczucie niższej wartości, stawianie sobie często zbyt dużych wymagań, mocne liczenie się z opinią innych, wycofywanie się, by nie narażać się na ewentualną porażkę, uleganie bezlitosnej samoocenie, wyparcie własnych potrzeb;
w sferze somatycznej
trudności z zasypianiem, koszmary nocne, zaburzenia łaknienia (brak apetytu lub nadmierne objadanie się), tendencje do zaburzeń psychosomatycznych (nerwice, depresje, wrzody układu pokarmowego, choroby serca i układu krążenia itp.);
w sferze społecznej
przejawianie postawy nieufności i dystansu wobec ludzi, poczucie osamotnienia i niezrozumienia, izolowanie się, trudności w nawiązywaniu satysfakcjonujących i bliskich związków, nieakceptowanie własnej płciowości, zaburzony obraz kobiety i mężczyzny, problemy seksualne, tendencje do zachowań impulsywnych i agresywnych, ale także bierność, uleganie innym i wycofywanie się z własnych potrzeb i pragnień;
w sferze duchowej
brak jednoznacznego systemu wartości, nieprzestrzeganie norm społecznych, nieufność wobec autorytetów, przy jednoczesnej silnej potrzebie ich posiadania, niepewność co do własnej roli w rodzinie, problemy religijne.
Cel terapii i cele szczegółowe

Celem terapii jest pokierowanie człowieka na własną życiową drogę poprzez przepracowanie z nim traumatycznych doświadczeń i zamrożonych uczuć z okresu dzieciństwa.

Uporanie się z przeszłością pozwoli spojrzeć na swoje życie z nadzieją, że może toczyć się ono spokojniej i radośniej. Odchodzenie od utartych schematów spostrzegania i traktowania siebie oraz świata pomoże w tworzeniu nowej pozytywnej psychologicznie pozycji życiowej, opartej na bliskości i satysfakcjonujących relacjach z innymi ludźmi.

Cele szczegółowe terapii

  • kształtowanie adekwatnej samooceny
  • rozwijanie umiejętności interpersonalnych w kontakcie z innymi ludźmi
  • budowanie głębokich relacji opartych na bliskości i zaufaniu
  • uczenie się rozpoznawania i konstruktywnego wyrażania uczuć wobec siebie i innych ludzi
  • efektywniejsze radzenie sobie z sytuacjami trudnymi i stresującymi
  • odreagowanie nagromadzonych przeżyć i traumatycznych doświadczeń
  • uczenie się konstruktywnego rozwiązywania konfliktów
  • budowanie poczucia własnej wartości poprzez świadomość swoich mocnych stron i ograniczeń
  • udzielanie sobie wzajemnego wsparcia w grupie
  • zmiana realiów życiowych (np. zabezpieczenie się przed przemocą w domu, rozpoczęcie dalszej edukacji, podjęcie pracy, itp.)

Zadania ukierunkowane są na pracę dotyczącą: psychoedukacji na temat choroby alkoholowej i jej wpływu na funkcjonowanie całej rodziny oraz psychoterapii problemów osobistych.

Planowane rezultaty terapii
  • większa świadomość i głębsze poznanie siebie
  • lepsze radzenie sobie z własnymi emocjami, szczególnie uczuciem smutku i lęku
  • wzmocnienie poczucia własnej wartości i wiary w swoje możliwości
  • większa akceptacja swojej płciowości i wizerunku zewnętrznego
  • zwiększenie umiejętności w zakresie nawiązywania kontaktów interpersonalnych
  • pogłębienie umiejętności wyrażania i radzenia sobie z uczuciami
  • zwiększenie świadomości swoich potrzeb i pragnień
  • większa odwaga we wprowadzaniu zmian w swoim życiu
  • skrystalizowanie hierarchii własnych wartości oraz systemu norm, służących kierowaniu się w życiu

Współuzależnienie

Leczenie współuzależnienia

Terminu współuzależnienia używa się na określenie zespołu emocji, przekonań, zachowań, wynikających z życia w jednej rodzinie z osobą uzależnioną.

Często rodzina otacza osobę uzależnioną parasolem ochronnym, który sprzyja trwaniu uzależnionego w chorobie, ponieważ chroni go przed konsekwencjami wynikającymi z nałogowych zachowań. Uzależniony w takiej sytuacji nie konfrontuje się ze szkodami, jakie czyni swoim zachowaniem i nie podejmuje decyzji o leczeniu oraz zmianie swojego życia.

Jak objawia się współuzależnienie

Osoby współuzależnione silnie koncentrują się na zachowaniach uzależnionego, szukają usprawiedliwień dla jego zachowań, minimalizują szkody, ukrywają problem przed innymi, próbują kontrolować zachowanie uzależnionego, przejmują za niego obowiązki i odpowiedzialność, mają trudności w rozpoznawaniu własnych potrzeb i realizowaniu swoich pragnień, odczuwają ciągłe poczucie napięcia i niepewności, wstyd, bezradność, poczucie winy, żal, poczucie krzywdy, gniew, mają trudności z pamięcią i koncentracją uwagi oraz realistyczną oceną sytuacji, odczuwają brak sensu życia, utratę nadziei, pustkę duchową, zakłócenie wzorów normy i patologii, wykazują trudności w relacjach z innymi ludźmi poprzez osamotnienie, wycofywanie się, bierność lub agresywność, przemoc fizyczną i słowną.

Rozstrojenie uczuciowe często prowadzi do zaburzenia podstawowych czynności życiowych, takich jak: sen (trudności z zasypianiem, niespokojny sen, koszmary nocne), jedzenie (brak apetytu lub przejadanie się) oraz powoduje różne dolegliwości psychosomatyczne (bóle głowy, brzucha, kłopoty żołądkowe, tiki nerwowe, jąkanie się, zaburzenia krążenia i niepokojące objawy ze strony serca).

U osób współuzależnionych często obserwuje się objawy: nerwicy, depresji, chronicznego lęku, przewlekłego stresu i chorób psychosomatycznych.

Nasz ośrodek

Galeria

Wnętrze ośrodka – zdjęcie 1Wnętrze ośrodka – zdjęcie 2Wnętrze ośrodka – zdjęcie 3Wnętrze ośrodka – zdjęcie 4Wnętrze ośrodka – zdjęcie 5Wnętrze ośrodka – zdjęcie 6Wnętrze ośrodka – zdjęcie 7Wnętrze ośrodka – zdjęcie 8Wnętrze ośrodka – zdjęcie 9

Kontakt

Zapraszamy do kontaktu

W ośrodku pracuje także mgr Dorota Idzikowska. Współpracujemy z lekarzami psychiatrami w celu kompleksowej pomocy pacjentom.

Mapa dojazdu wczytuje się z Map Google.

albo otwórz w Mapach Google